അമേരിക്കയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പിഴവ് പാകിസ്ഥാന്‍!

The greatest mistake in American foreign policy is not a war. It is a choice. Its name is Pakistan

ജോര്‍ജ് മാത്യു

അമേരിക്കന്‍ വിദേശനയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പിഴവ് ഒരു യുദ്ധമല്ല. അതൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. അതിന്റെ പേര് പാകിസ്ഥാന്‍ എന്നാണ്.

ഇതൊരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ മാത്രം പരാജയമല്ല. വാഷിംഗ്ടണിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള പരാജയമാണ്. തങ്ങളുടെ വിളിപ്പുറത്ത് ഓച്ഛാനിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ജനറല്‍മാരെയും സൗകര്യങ്ങളെയും വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന ഒരു രാജ്യത്തെ വിശ്വസിക്കാം എന്ന മിഥ്യാധാരണയിലേക്ക് അമേരിക്ക വീണ്ടും വീണിരിക്കുന്നു.

വാഷിംഗ്ടണ്‍ പാകിസ്ഥാനെ ഒരു വിശ്വസ്ത പ്രാദേശിക പങ്കാളിയായും ടെഹ്റാനുമായുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കുള്ള ഒരു മാധ്യമമായും പരിഗണിച്ചു. പാകിസ്ഥാന്റെ അഭ്യര്‍ത്ഥനപ്രകാരം ട്രംപ് ഇറാനുമായുള്ള വെടിനിര്‍ത്തല്‍ നീട്ടി. ഈ പിഴവിന്റെ വേരുകള്‍ 1950-കളിലാണ്. 1954-ല്‍ അമേരിക്ക പാകിസ്ഥാനുമായി പരസ്പര പ്രതിരോധ സഹായ കരാറില്‍ ഒപ്പുവച്ചു. അതേ വര്‍ഷം പാകിസ്ഥാന്‍ ടഋഅഠഛയിലും 1955-ല്‍ ബാഗ്ദാദ് പാക്ടിലും (പിന്നീട് ഇഋചഠഛ) ചേര്‍ന്നു. ഇതിന്റെ യുക്തി നൈതികമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പ്രവര്‍ത്തനപരമായിരുന്നു.

ഇന്ത്യ അമിതമായി സ്വയംഭരണാധികാരം പുലര്‍ത്തിയിരുന്നു, എന്നാല്‍ പാകിസ്ഥാനെ ഉപയോഗിക്കാന്‍ എളുപ്പമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അമേരിക്കന്‍ താല്പര്യം രൂപപ്പെട്ടത്: ഒരു സുശക്തമായ രാഷ്ട്രത്തേക്കാള്‍, തങ്ങള്‍ക്ക് വഴങ്ങുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രത്തെ അവര്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തു. സ്ഥാപനങ്ങളേക്കാള്‍ പ്രവേശനത്തിനും  സ്ഥിരതയേക്കാള്‍ അനുസരണയ്ക്കുമാണ് വാഷിംഗ്ടണ്‍ മുന്‍ഗണന നല്‍കിയത്.

സ്വാതന്ത്ര്യം മുതല്‍ ഇന്ത്യ ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യമാണ്. 1975 മുതല്‍ 1977 വരെയുള്ള അടിയന്തരാവസ്ഥ മാത്രമാണ് അതിലൊരു തടസ്സമായത്. എന്നാല്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ ഒരിക്കലും പൂര്‍ണ്ണമായ ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യമായിരുന്നില്ല. അത് സൈനിക ആധിപത്യത്തിന് കീഴിലുള്ള തകര്‍ന്ന ഒരു സിവില്‍ ഭരണകൂടമാണ്. ഇന്നും അവിടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകള്‍ നടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും സൈന്യമാണ് നയങ്ങളും ഗവണ്‍മെന്റും തീരുമാനിക്കുന്നത്. ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളും ജനറല്‍മാരും തമ്മിലുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ അമേരിക്ക തിരഞ്ഞെടുത്തത് ജനറല്‍മാരെയാണ്.

1971-ല്‍ ഈ ബന്ധത്തിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ പ്രകടമായി. കിഴക്കന്‍ പാകിസ്ഥാനില്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ സൈന്യം നടത്തിയ 'ഓപ്പറേഷന്‍ സെര്‍ച്ച് ലൈറ്റ്' കൂട്ടക്കൊലകള്‍ക്കും പീഡനങ്ങള്‍ക്കും വഴിതുറന്നു. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ബംഗാളികള്‍ ഇന്ത്യയിലേക്ക് പലായനം ചെയ്തു. അമേരിക്കന്‍ ഗവണ്‍മെന്റിനുള്ളിലെ 'ഡാക്ക കേബിള്‍' ഇതിനെ വംശഹത്യ എന്ന് വിളിക്കണമെന്ന് വ്യക്തമാക്കി. എന്നാല്‍ നിക്‌സണും കിസിഞ്ചറും പിന്മാറിയില്ല. യാഹ്യാ ഖാന്‍ ചൈനയിലേക്കുള്ള അവരുടെ പാലമായതുകൊണ്ട് അവര്‍ പാകിസ്ഥാനെ പിന്തുണച്ചു. പാകിസ്ഥാന്‍ ഉപയോഗപ്രദമാണെങ്കില്‍ ഒരു കൂട്ടക്കൊല പോലും അമേരിക്ക കണ്ണടച്ച് സമ്മതിക്കും എന്ന നിയമം അവിടെ ഉറപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

പ്രായോഗികത എന്ന് തോന്നിച്ച ഈ നയം ഒരു സുരക്ഷാ പരാജയമായിരുന്നു. 1980-കളില്‍ അഫ്ഗാനിസ്ഥാന്‍ വഴി അമേരിക്ക വീണ്ടും പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് മടങ്ങി. വീണ്ടും പണം, ആയുധങ്ങള്‍, പരിരക്ഷ. താലിബാനെ ഒരു തന്ത്രപരമായ ആസ്തിയായിട്ടാണ് പാകിസ്ഥാന്‍ കണ്ടതെന്ന് 9/11 കമ്മിഷന്‍ പിന്നീട് രേഖപ്പെടുത്തി. അമേരിക്കയുടെ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരെ വളര്‍ത്താന്‍ അമേരിക്ക തന്നെ പാകിസ്ഥാന് പണം നല്‍കി.

പിഴവുകള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴും വാഷിംഗ്ടണ്‍ കര്‍ശന നിലപാട് എടുത്തില്ല. 1990-ല്‍ സഹായങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തിവച്ചെങ്കിലും 9/11ന് ശേഷം അവയെല്ലാം നീക്കി. 2004-ല്‍ ജോര്‍ജ്ജ് ഡബ്ല്യു ബുഷ് പാകിസ്ഥാനെ 'പ്രധാന നാറ്റോ ഇതര സഖ്യകക്ഷി' ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചു. പാകിസ്ഥാന്റെ നിയമലംഘനങ്ങള്‍ താല്‍ക്കാലികവും അമേരിക്കയുടെ സഹായങ്ങള്‍ സ്ഥിരവുമായി മാറി.

ഈ ശീലം അമേരിക്ക ആഗ്രഹിച്ചതിന് വിപരീതഫലമാണ് നല്‍കിയത്. ഭീകരതയ്‌ക്കെതിരെയുള്ള പങ്കാളിയെ അവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചു, എന്നാല്‍ ലഭിച്ചത് അബോട്ടാബാദാണ്. സൈനിക അക്കാദമിക്ക് സമീപം ഒസാമ ബിന്‍ ലാദന്‍ ഒളിവില്‍ കഴിഞ്ഞ സ്ഥലം. ആണവ വ്യാപനം തടയാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചു, എന്നാല്‍ എ. ക്യു. ഖാന്‍ ശൃംഖലയിലൂടെ ആണവ രഹസ്യങ്ങള്‍ ചോര്‍ന്നു. 2024 ഡിസംബറായപ്പോഴേക്കും പാകിസ്ഥാന്റെ മിസൈല്‍ പ്രോഗ്രാം അമേരിക്കയ്ക്ക് തന്നെ ഭീഷണിയായി.

2025-ല്‍ പാകിസ്ഥാന്‍ സൈനിക മേധാവി ആസിം മുനീറിന് വന്‍ അധികാരങ്ങള്‍ ലഭിച്ചു. ട്രംപ് അദ്ദേഹത്തെ തനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട 'ഫീല്‍ഡ് മാര്‍ഷല്‍' എന്ന് വിളിച്ചു. ഇന്ത്യയുമായുള്ള ബന്ധം ആഴത്തിലാക്കാന്‍ വാഷിംഗ്ടണ്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, പാകിസ്ഥാനോടുള്ള പഴയ മനോഭാവം അവര്‍ കൈവിട്ടില്ല.

2025 മെയ് മാസത്തിലെ 'ഓപ്പറേഷന്‍ സിന്ദൂര്‍' ഈ വിടവ് തുറന്നുകാട്ടി. കശ്മീരിലെ പഹല്‍ഗാമില്‍ 26 പേര്‍ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോള്‍, ഭീകരര്‍ക്കെതിരെ പാകിസ്ഥാനുമായി സഹകരിക്കാനാണ് അമേരിക്ക ഇന്ത്യയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടത്. ഇന്ത്യ തിരിച്ചടിച്ചപ്പോള്‍ അമേരിക്കയുടെ ചര്‍ച്ചകള്‍ കുറ്റവാളികളെ പിടിക്കുന്നതില്‍ നിന്ന് മാറി 'സംയമനം' പാലിക്കുന്നതിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

ട്രംപിന്റെ ബിസിനസ് താല്പര്യങ്ങള്‍ മറ്റൊരു അപകടസാധ്യതയാണ്. 2026 ജനുവരിയില്‍ ട്രംപിന്റെ കുടുംബ സംരംഭമായ 'വേള്‍ഡ് ലിബര്‍ട്ടി ഫിനാന്‍ഷ്യലുമായി' ബന്ധപ്പെട്ട കമ്പനിയുമായി പാകിസ്ഥാന്‍ കരാറില്‍ ഒപ്പുവച്ചു. ഇത് തന്ത്രപരമായ തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കാന്‍ സാധ്യതയുണ്ട്.

തുര്‍ക്കിയുടെ കാര്യത്തിലും വാഷിംഗ്ടണ്‍ ഇതേ തെറ്റ് ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. സൈനിക മൂല്യവും രാഷ്ട്രീയ സൗകര്യവും നോക്കി ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമായ നിലപാടുകളെ അമേരിക്ക വച്ചുപൊറുപ്പിക്കുന്നു.

പാകിസ്ഥാനെ അതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ രൂപത്തില്‍സൈനിക നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള, അട്ടിമറികളുടെ ചരിത്രമുള്ള, ഭീകരവാദികളെ സഹായിക്കുന്ന ഒരു രാജ്യമായി അമേരിക്ക കണ്ടിരുന്നെങ്കില്‍ ഇത്രയും വലിയ പിഴവുകള്‍ സംഭവിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇന്ത്യയെപ്പോലെ സുസ്ഥിരമായ ഒരു ജനാധിപത്യ രാജ്യത്തിന് മുന്‍ഗണന നല്‍കിയിരുന്നെങ്കില്‍ അമേരിക്കയുടെ സുരക്ഷയും വിശ്വാസ്യതയും വര്‍ദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. പകരം, അമേരിക്ക വീണ്ടും പഴയ തെറ്റിലേക്ക് മടങ്ങുകയും കുറഞ്ഞ സുരക്ഷയും പാകിസ്ഥാനെതിരെയുള്ള കൂടുതല്‍ ആശ്രിതത്വവും ഫലമായി ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ടാണ് അമേരിക്കന്‍ വിദേശനയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പിഴവിന്റെ പേര് പാകിസ്ഥാന്‍ എന്ന് പറയുന്നത്.

Summary: The greatest mistake in American foreign policy is not a war. It is a choice. Its name is Pakistan.

This is not the failure of a single administration; it is a collective failure of Washington. America has once again fallen into the illusion that it can trust a country that offers "generals on call" and strategic access, even if that nation is unreliable.

Washington treated Pakistan as a credible regional partner and a channel for negotiations with Tehran. At Pakistan’s request, Trump extended a ceasefire with Iran.

The roots of this error lie in the 1950s. In 1954, the United States signed a mutual defense assistance agreement with Pakistan. That same year, Pakistan joined SEATO, and in 1955, the Baghdad Pact (later CENTO). The logic behind this was operational, not moral.