തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ തോറ്റ ട്രംപിനും നെതന്യാഹുവിനും മുന്നില്‍ ഇനി മൂന്നു വഴികള്‍ മാത്രം

Three Options Remain for Defeated Trump and Netanyahu

എം രാഖി

വാഷിംഗ് ടണ്‍: യു.എസ് മിഡ്ടേം തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഡെമോക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടി നേടിയ വന്‍ വിജയവും, പാര്‍ലമെന്റ് തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം ഇസ്രായേലില്‍ ഉയര്‍ന്നുവന്ന രാഷ്ട്രീയ അനിശ്ചിതത്വവും പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാള്‍ഡ് ട്രംപിനെയും പ്രധാനമന്ത്രി ബെഞ്ചമിന്‍ നെതന്യാഹുവിനെയും അതീവ ഗുരുതരമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. ഈ രണ്ട് തിരിച്ചടികളും ഇറാനുമായുള്ള നിലവിലെ സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ ഭാവി ദിശയെക്കുറിച്ചും വാഷിംഗ്ടണിന്റെയും ജറുസലേമിന്റെയും തന്ത്രപരമായ കണക്കുകൂട്ടലുകളെക്കുറിച്ചും ഗുരുതരമായ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തുന്നു.

മാറിവരുന്ന രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങള്‍ ഇറാന്റെ എതിര്‍പ്പുകളിലെ തങ്ങളുടെ സൈനിക നിലപാടുകളും നയതന്ത്ര മുന്‍ഗണനകളും വിശാലമായ ലക്ഷ്യങ്ങളും പുനഃപരിശോധിക്കാന്‍ വൈറ്റ് ഹൗസിനെ നിര്‍ബന്ധിതമാക്കുകയാണ്.

ട്രംപിന് രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചടി

യു.എസ് കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ ഇരു സഭകളിലും ഡെമോക്രാറ്റിക് പാര്‍ട്ടി നേടിയ നിര്‍ണായക വിജയം ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന് വലിയൊരു ആഘാതമാണ്. വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന പണപ്പെരുപ്പം, ആഗോള ഊര്‍ജ്ജ വിപണിയിലെ തടസ്സങ്ങള്‍ മൂലമുണ്ടായ സാമ്പത്തിക സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍, ഇറാന്‍ സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയിലും പ്രത്യാഘാതങ്ങളിലും ജനങ്ങള്‍ക്കിടയിലുള്ള വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന അതൃപ്തി എന്നിവ റിപ്പബ്ലിക്കന്‍മാരുടെ പരാജയത്തിന് കാരണമായി.

അമേരിക്കന്‍ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഇറാനെതിരായ സൈനിക നടപടി ആവശ്യമാണെന്ന് ട്രംപ് ആവര്‍ത്തിച്ച് വാദിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഈ സംഘര്‍ഷം ഇപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ബാധ്യതയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ്. 2027 ജനുവരിയില്‍ 120-ാമത് കോണ്‍ഗ്രസ് നിലവില്‍ വരുമ്പോള്‍ പ്രതിനിധി സഭയും സെനറ്റും ഡെമോക്രാറ്റുകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാകുന്നതോടെ ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന് കൂടുതല്‍ കടുത്ത പരിശോധനകളെ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വരും.

അന്വേഷണങ്ങള്‍ നടത്താനും സബ്പോണകള്‍ അയക്കാനും പുതിയ നിയമങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവരാനും ഫെഡറല്‍ ചെലവഴിക്കലുകളില്‍ നിയന്ത്രണം ഏര്‍പ്പെടുത്താനും ഡെമോക്രാറ്റിക് ജനപ്രതിനിധികള്‍ക്ക് ഇനി കൂടുതല്‍ അധികാരമുണ്ടാകും. പ്രത്യേകിച്ചും സാമ്പത്തിക ഭാരം തുടരുകയാണെങ്കില്‍ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സൈനിക തന്ത്രവുമായി മുന്നോട്ടുപോകാനുള്ള ട്രംപിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഇത് കാര്യമായി പരിമിതപ്പെടുത്തും.

നെതന്യാഹുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഭാവി അനിശ്ചിതത്വത്തില്‍

ഇതേസമയം, നെതന്യാഹുവും സ്വന്തം രാജ്യത്ത് വലിയൊരു രാഷ്ട്രീയ പ്രതിസന്ധി നേരിടുകയാണ്. ഒക്ടോബര്‍ 27-ന് നടന്ന ഇസ്രായേല്‍ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷം ജറുസലേമിലെ സഖ്യകക്ഷി ചര്‍ച്ചകള്‍ വഴിമുട്ടിയതായി റിപ്പോര്‍ട്ടുകളുണ്ട്.

നെതന്യാഹുവിന്റെ വലതുപക്ഷ സഖ്യത്തിന് 53 സീറ്റുകള്‍ മാത്രമാണ് നേടാനായത്. കേവല ഭൂരിപക്ഷത്തിന് ആവശ്യമായ 61 സീറ്റുകള്‍ തികയ്ക്കാന്‍ അവര്‍ക്കായില്ല. മുന്‍ ഐ.ഡി.എഫ് ചീഫ് ഒഫ് സ്റ്റാഫ് ഗാഡി ഐസന്‍കോട്ട് നയിക്കുന്ന പ്രതിപക്ഷ സഖ്യം 48 സീറ്റുകള്‍ നേടി. നെതന്യാഹു താല്‍ക്കാലിക പ്രധാനമന്ത്രിയായി തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും, രാഷ്ട്രീയ അധികാരം വിനിയോഗിക്കാനും പ്രധാന തന്ത്രപരമായ തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കാനുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശേഷി പരിമിതമാണ്.

ട്രംപിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, നെതന്യാഹുവിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ബലഹീനത കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണതകള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വാഷിംഗ്ടണിന് ഉടന്‍ തന്നെ രാഷ്ട്രീയമായി ബലഹീനനായ ഒരു ഇസ്രായേലി നേതൃത്വത്തെയോ അല്ലെങ്കില്‍ ജറുസലേമില്‍ ഒരു പുതിയ സര്‍ക്കാരിനെയോ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടി വന്നേക്കാം. ഇത് ഇരുരാജ്യങ്ങളും തമ്മിലുള്ള തന്ത്രപരമായ ഏകോപനം കൂടുതല്‍ പ്രയാസകരമാക്കും.

എങ്കിലും, ഈ രാഷ്ട്രീയ സംഭവവികാസങ്ങള്‍ ഉടന്‍ തന്നെ യു.എസ്-ഇസ്രായേല്‍ സൈനിക സഖ്യത്തെ തകര്‍ത്തുകളയുമെന്ന് കരുതുന്നത് തിടുക്കത്തിലുള്ള നിഗമനമായിരിക്കും. ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ നിലനില്‍ക്കുമ്പോഴും, ഇറാന്റെ ആണവാഭിലാഷങ്ങള്‍, മിസൈല്‍ ശേഷി, പ്രാദേശിക സ്വാധീനം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകള്‍ ഇസ്രായേലിലെ പ്രധാന രാഷ്ട്രീയ വിഭാഗങ്ങളെല്ലാം ഒരുപോലെ പങ്കുവയ്ക്കുന്നവയാണ്.

തന്മൂലം, ഇസ്രായേലില്‍ ഭരണമാറ്റം ഉണ്ടായാല്‍ പോലും ഇറാനോടുള്ള സുരക്ഷാ നയത്തില്‍ അടിസ്ഥാനപരമായ മാറ്റം വരാന്‍ സാധ്യതയില്ല. എന്നാല്‍, പുതിയ നേതൃത്വം സ്വീകരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ മുന്‍ഗണനകള്‍, പ്രവര്‍ത്തന സമയപരിധികള്‍, നയതന്ത്ര സമീപനങ്ങള്‍ എന്നിവയില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടായേക്കാം.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഐസന്‍കോട്ടിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ഒരു പ്രതിപക്ഷ സര്‍ക്കാര്‍ വാഷിംഗ്ടണുമായുള്ള സൈനിക സഹകരണം നിലനിര്‍ത്തുമ്പോള്‍ തന്നെ, നേരിട്ടുള്ള സൈനിക നടപടി, തന്ത്രപരമായ പ്രതിരോധം, നയതന്ത്ര ഇടപെടല്‍ എന്നിവയ്ക്കിടയില്‍ ഒരു പുതിയ സമവായം കണ്ടെത്താന്‍ ശ്രമിച്ചേക്കാം.

ട്രംപിന് മുന്നിലുള്ള മൂന്ന് തന്ത്രപരമായ വഴികള്‍

ഈ സാഹചര്യത്തില്‍, അടുത്ത 90 ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ വൈറ്റ് ഹൗസിന് മുന്നില്‍ പ്രധാനമായും മൂന്ന് തന്ത്രപരമായ വഴികളാണ് ഭൗമരാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷകര്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ഇവയോരോന്നും വലിയ അവസരങ്ങളും ഒപ്പം രാഷ്ട്രീയവും സൈനികവുമായ കടുത്ത അപകടസാധ്യതകളും നിറഞ്ഞതാണ്.

1. നയതന്ത്ര വഴി: തടസ്സങ്ങള്‍ നീക്കല്‍

ഇറാനുമേലുള്ള ഉപരോധങ്ങളില്‍ ഇളവുകള്‍ നല്‍കുകയും പകരം അവരുടെ ആണവ പദ്ധതികള്‍ക്ക് പരിശോധിക്കാവുന്ന വിധത്തിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ ഏര്‍പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു നയതന്ത്രപരമായ ഒത്തുതീര്‍പ്പിനായി തെഹ്‌റാനുമായി പരോക്ഷ ചര്‍ച്ചകള്‍ പുനരാരംഭിക്കുക എന്നതാണ് ആദ്യത്തെ വഴി.

ഇത്തരമൊരു നീക്കം ട്രംപിന് ഇതിന്റെ നേട്ടം തന്ത്രപരമായ വിജയമായി അവതരിപ്പിക്കാന്‍ അവസരമൊരുക്കും. യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്‌സിനെ ദീര്‍ഘകാല സൈനിക സംഘര്‍ഷത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടാതെ തന്നെ ഇറാന്റെ ആണവാഭിലാഷങ്ങളെ തടയാന്‍ തനിക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അവകാശപ്പെടാം.

2027 ജനുവരിക്ക് മുമ്പ് ഒരു നയതന്ത്ര മുന്നേറ്റം സാധ്യമായാല്‍, ഡെമോക്രാറ്റുകളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള കോണ്‍ഗ്രസിനെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ട്രംപിന് തന്റെ രാഷ്ട്രീയ നില ഭദ്രമാക്കാന്‍ അത് ഏറെ സഹായകരമാകും.

എന്നിരുന്നാലും, ഈ സമീപനത്തിന്റെ വിജയം തെഹ്‌റാന്റെ ചര്‍ച്ചകള്‍ക്കുള്ള സന്നദ്ധത, അമേരിക്കന്‍ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത, ഇരുവിഭാഗത്തിനും അംഗീകരിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന നിബന്ധനകള്‍ കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

2. തന്ത്രപരമായ പ്രതിരോധം: ആക്രമണത്തില്‍ നിന്ന് പ്രതിരോധത്തിലേക്ക്

ആക്രമണാത്മക സൈനിക നീക്കങ്ങളില്‍ നിന്ന് മാറി പ്രതിരോധത്തിനും നിയന്ത്രണത്തിനും മുന്‍ഗണന നല്‍കുന്ന രീതിയിലേക്ക് തന്ത്രങ്ങള്‍ മാറ്റുക എന്നതാണ് രണ്ടാമത്തെ വഴി.

ഈ സമീപനത്തിന് കീഴില്‍, പേര്‍ഷ്യന്‍ ഉള്‍ക്കടലില്‍ കപ്പല്‍ പടയുടെ സാന്നിധ്യം ശക്തമാക്കുക, ഹോര്‍മുസ് കടലിടുക്കിലൂടെയുള്ള വാണിജ്യ കപ്പല്‍ ഗതാഗതത്തിന് സംരക്ഷണം നല്‍കുക, പ്രാദേശിക പങ്കാളികളുമായി ചേര്‍ന്ന് സമുദ്ര സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുക എന്നിവ അമേരിക്കയ്ക്ക് ചെയ്യാം. പ്രാദേശിക പ്രതിരോധത്തിന്റെ കൂടുതല്‍ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ ഗള്‍ഫ് സഖ്യകക്ഷികള്‍ക്ക് കൈമാറാനും സാധിക്കും.

വലിയൊരു യുദ്ധത്തിലേക്ക് കടക്കാതെ തന്നെ ഇറാന്റെ സൈനിക സ്വാധീനം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നത് തടയുകയും അന്താരാഷ്ട്ര ഊര്‍ജ്ജ വിതരണത്തിലെ തടസ്സങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കുകയുമാണ് ഇതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

ഈ തന്ത്രം അമേരിക്കയ്ക്കുള്ളിലെ രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ കുറയ്ക്കാനും ദീര്‍ഘകാല സൈനിക ഇടപെടലുകളുടെ സാമ്പത്തിക ആഘാതം പരിമിതപ്പെടുത്താനും സഹായിക്കും.

എങ്കിലും, ശക്തമായ പ്രതിരോധം നിലനിര്‍ത്തുന്നതിന് വന്‍തോതിലുള്ള സൈനിക വിഭവങ്ങള്‍ ആവശ്യമാണ്. കടലിലുണ്ടാകുന്ന ഏതൊരു തെറ്റായ കണക്കുകൂട്ടലോ ഏറ്റുമുട്ടലോ ഒരു വലിയ പ്രാദേശിക യുദ്ധത്തിലേക്ക് വേഗത്തില്‍ വഴിമാറിയേക്കാം.

3. തന്ത്രപരമായ വ്യോമാക്രമണങ്ങള്‍: പരിമിതമായ സൈനിക നീക്കം

തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഇറാനിയന്‍ സൈനിക കേന്ദ്രങ്ങള്‍ക്കും തന്ത്രപ്രധാനമായ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങള്‍ക്കും നേരെ ശക്തമായ വ്യോമ-മിസൈല്‍ ആക്രമണങ്ങള്‍ പുനരാരംഭിക്കുക എന്നതാണ് മൂന്നാമത്തെ വഴി.

2027 ജനുവരിയില്‍ പുതിയ കോണ്‍ഗ്രസ് ചുമതലയേല്‍ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ഇറാന്റെ സൈനിക ശേഷിക്ക് കൂടുതല്‍ നാശനഷ്ടങ്ങള്‍ വരുത്താന്‍ വാഷിംഗ്ടണ്‍ ശ്രമിച്ചേക്കാം. തുടര്‍ന്ന് തങ്ങളുടെ സൈനിക ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ കൈവരിച്ചതായി പ്രഖ്യാപിച്ച് അമേരിക്കയ്ക്ക് നേരിട്ടുള്ള ഏറ്റുമുട്ടലില്‍ നിന്ന് പിന്മാറാന്‍ സാധിക്കും.

കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ പരിശോധനകള്‍ ശക്തമാകുന്നതിന് മുമ്പ് സ്വന്തം കരുത്ത് പ്രകടിപ്പിക്കാനും നിര്‍ണായക വിജയം അവകാശപ്പെടാനും ഇത് ട്രംപിന് അവസരമൊരുക്കും. 

എന്നാല്‍, ഇത് ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഒരു വഴിയാണ്. അമേരിക്കയില്‍ നിന്നോ ഇസ്രായേലില്‍ നിന്നോ ഉണ്ടാകുന്ന പുതിയ ആക്രമണങ്ങള്‍ക്ക് മേഖലയിലുടനീളം ശക്തമായ തിരിച്ചടി നല്‍കുമെന്ന് ഇറാന്‍ ആവര്‍ത്തിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. കൂടുതല്‍ ആക്രമണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായാല്‍ അത് അമേരിക്കന്‍ സൈനിക താവളങ്ങള്‍, ഇസ്രായേലി ലക്ഷ്യങ്ങള്‍, ഗള്‍ഫ് അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങള്‍, അന്താരാഷ്ട്ര കപ്പല്‍ ഗതാഗതം എന്നിവയ്ക്ക് നേരെയുള്ള തിരിച്ചടികള്‍ക്ക് വഴിവച്ചേക്കാം.

യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം, പരിമിതമായ സൈനിക നടപടി കൂടുതല്‍ പ്രവചനാതീതമായ ഒരു വലിയ സംഘര്‍ഷത്തിലേക്ക് വാതില്‍ തുറക്കുകയാവും ചെയ്യുക.

തെഹ്‌റാന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകളും ആഗോള പ്രത്യാഘാതങ്ങളും

ഇറാനും സങ്കീര്‍ണ്ണമായ തന്ത്രപരമായ കണക്കുകൂട്ടലുകളെയാണ് അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത്. അമേരിക്കയുടെയോ ഇസ്രായേലിന്റെയോ ഭാഗത്തുനിന്ന് പുതിയ സൈനിക ആക്രമണങ്ങളുണ്ടായാല്‍ മേഖലയിലുടനീളം ശക്തമായ മറുപടി നല്‍കുമെന്ന് പരമോന്നത നേതാവ് മൊജ്തബ ഖമേനി മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്.

വാഷിംഗ്ടണിലെ വര്‍ദ്ധിച്ചുവരുന്ന രാഷ്ട്രീയ ഭിന്നതകള്‍ മുതലെടുത്ത് ചര്‍ച്ചകളിലൂടെ ഉപരോധങ്ങളില്‍ ഇളവ് നേടണമോ, അതോ കൂടുതല്‍ ആക്രമണങ്ങളെ തടയാന്‍ ഉയര്‍ന്ന സൈനിക സജ്ജീകരണം നിലനിര്‍ത്തണമോ എന്ന് തെഹ്‌റാന്‍ തീരുമാനിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ട്രംപിന്റെ ബലഹീനമായ ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയ സ്ഥിതി കൂടുതല്‍ കരുത്തോടെ ചര്‍ച്ചകള്‍ നടത്താന്‍ തങ്ങള്‍ക്ക് അവസരമൊരുക്കുമെന്നും ഇറാന്‍ കണക്കുകൂട്ടിയേക്കാം. ഇതേസമയം, അമേരിക്കയുടെ രാഷ്ട്രീയ ബലഹീനതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത മേഖലയില്‍ കൂടുതല്‍ ആക്രമണാത്മക നിലപാട് സ്വീകരിക്കാന്‍ തെഹ്‌റാനെ പ്രേരിപ്പിച്ചേക്കാം. ഈ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ മധ്യപൂര്‍വേഷ്യയ്ക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നവയാണ്.

ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള പ്രധാന ഊര്‍ജ്ജ ഇറക്കുമതി രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് പേര്‍ഷ്യന്‍ ഉള്‍ക്കടലിലെ സ്ഥിരത അതീവ നിര്‍ണായകമാണ്. നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന സംഘര്‍ഷം ക്രൂഡ് ഓയില്‍ വിതരണത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്താനും, ഷിപ്പിംഗ് ഇന്‍ഷുറന്‍സ് ചെലവുകള്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനും, ഊര്‍ജ്ജ വില കുതിച്ചുയര്‍ത്താനും, കടുത്ത സമ്മര്‍ദ്ദത്തിലുള്ള സമ്പദ്വ്യവസ്ഥകള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ ആഘാതമുണ്ടാക്കാനും ഇടയാക്കും.

ലോകത്തെ എണ്ണ വ്യാപാരത്തിന്റെ നല്ലൊരു പങ്കും കടന്നുപോകുന്ന ഹോര്‍മുസ് കടലിടുക്ക് തന്ത്രപ്രധാനമായ ഒരു പ്രധാന കേന്ദ്രമായി തുടരുന്നു. സമുദ്ര ഗതാഗതത്തിലുണ്ടാകുന്ന ഏതൊരു തടസ്സവും അന്താരാഷ്ട്ര ഊര്‍ജ്ജ വിപണിയിലും ആഗോള സാമ്പത്തിക സ്ഥിരതയിലും ഉടനടി പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കും.

തന്ത്രപരമായ തീരുമാനങ്ങള്‍ക്കുള്ള സമയം അതിക്രമിക്കുന്നു

ട്രംപും നെതന്യാഹുവും നേരിടുന്ന രാഷ്ട്രീയ തിരിച്ചടികള്‍ ഇറാന്‍ സംഘര്‍ഷത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള തന്ത്രപരമായ അന്തരീക്ഷത്തെ അടിസ്ഥാനപരമായി മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നു. സൈനിക തീരുമാനങ്ങള്‍ വലിയ പ്രാദേശിക-ആഗോള പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഈ സമയത്ത് ഇരു നേതാക്കളും കടുത്ത ആഭ്യന്തര രാഷ്ട്രീയ നിയന്ത്രണങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുകയാണ്.

സൈനിക കരുത്ത് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങളും യുദ്ധം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നതിന്റെ സാമ്പത്തിക തന്ത്രപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളും ട്രംപിന് അളന്നുതൂക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതേസമയം, നെതന്യാഹുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സംഘര്‍ഷത്തിന്റെ ദിശയെ സ്വാധീനിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവ് ഇസ്രായേലിലെ രാഷ്ട്രീയ ചര്‍ച്ചകളുടെ ഫലത്തെ ആശ്രയിച്ചാണിരിക്കുന്നത്.

മൂന്ന് വഴികളില്‍, സുസ്ഥിരമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഒത്തുതീര്‍പ്പ് കൈവരിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ സാധ്യത നല്‍കുന്നത് നയതന്ത്രമാണ്. എന്നാല്‍ തന്ത്രപരമായ പ്രതിരോധം സൈനിക വര്‍ദ്ധനവിനും പിന്മാറ്റത്തിനും ഇടയിലുള്ള ഒരു മധ്യമാര്‍ഗ്ഗമായി നിലകൊള്ളുന്നു. പരിമിതമായ വ്യോമാക്രമണങ്ങള്‍ ഹ്രസ്വകാല രാഷ്ട്രീയ ലാഭങ്ങള്‍ നല്‍കിയേക്കാം, പക്ഷേ അവ വീണ്ടും തിരിച്ചടികളുടെ ഒരു പരമ്പരയ്ക്ക് തുടക്കമിടാനുള്ള വലിയ അപകടസാധ്യതയും പേറുന്നു.

അന്തിമമായി, വാഷിംഗ്ടണിന് മുന്നിലുള്ള പ്രധാന ചോദ്യം ഇറാനെ സൈനികമായി എങ്ങനെ തോല്‍പ്പിക്കാം എന്നത് മാത്രമല്ല. മറിച്ച്, സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ അധികാരം കടുത്ത സമ്മര്‍ദ്ദത്തിലായിരിക്കുന്ന ഈ ഘട്ടത്തില്‍ ട്രംപിന് തന്ത്രപരമായ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ നേടാനും മധ്യപൂര്‍വേഷ്യയില്‍ അമേരിക്കന്‍ സ്വാധീനം നിലനിര്‍ത്താനും ചെലവേറിയതും നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്നതുമായ ഒരു യുദ്ധം ഒഴിവാക്കാനും കഴിയുമോ എന്നതാണ്.

News in English: 

A strong victory by the Democratic Party in the U.S. midterm elections, combined with parliamentary election uncertainties in Israel that weakened Prime Minister Benjamin Netanyahu, has brought President Donald J. Trump to the brink of a major political crisis.

These dual political shocks are forcing Washington to re-examine its military stances and strategic objectives regarding the ongoing war with Iran.

The U.S. midterm election results dealt a significant political setback to the Trump administration. The Democrats secured majorities in both the House of Representatives and the Senate. Growing inflation, economic pressures linked to energy market disruptions, and mounting public doubts over the scope of the Iran conflict contributed to the Republican Party's widespread defeat.

Although President Trump justified the military action against Iran, he publicly admitted that the conflict had become a major political liability for the country. When the 120th Congress convenes in January 2027, Democratic leaders will gain extensive powers to issue subpoenas, legislate, and control the budget. This will limit the President's ability to make independent decisions.

Meanwhile, coalition government formation talks in Jerusalem have reached a stalemate following the October 27 Israeli elections. Netanyahu’s right-wing coalition won only 53 seats, falling short of the 61 seats needed for a majority. The opposition coalition, led by former IDF Chief of Staff Gadi Eizenkot, secured 48 seats. Although Netanyahu continues as caretaker prime minister, his authority is limited. This leaves Trump without a strong partner in Jerusalem.

Observers warn against assuming that the U.S.–Israel military alliance will collapse immediately. Although Netanyahu's political future remains uncertain, Israel's core national security divisions share a unified stance regarding Iran's nuclear expansion and regional threats.

Even if there is a change in Israel’s leadership, Israel's foundational defense policy toward Tehran will not change. However, shifts may occur in personal relationships, timelines, and diplomatic coordination between Washington and Jerusalem.

Even if an opposition government led by Gadi Eizenkot comes to power, military coordination against Iranian capabilities is likely to continue. Nevertheless, the new government might attempt to strike a new balance between direct airstrikes and diplomatic pressure.

With the changing political climate, geopolitical experts highlight three main strategic paths available to the White House over the next 90 days:

1. Diplomatic Route / Removing Obstacles

Engage in indirect talks with Iran, focusing on offering concessions in exchange for precise nuclear restrictions. If successful before January 2027, Trump could claim a strategic victory by demonstrating that he halted Iran's nuclear advancement without incurring further economic or military losses.

2. Strategic Deterrence

The U.S. shifts from offensive actions to a defensive deterrence approach. This includes a naval blockade in the Strait of Hormuz and maritime security, while transferring defensive responsibilities to Gulf allies. This strategy would help avoid political backlash at home and prevent large-scale ground wars.

3. Strategic Airstrikes

Execute limited air and missile strikes targeting Iran's key military sites before the new Democratic Congress takes office, followed by an immediate declaration of victory and military withdrawal. This would help bypass upcoming congressional budget constraints and war power challenges.

Tehran's Calculations and Global Consequences

Iran's Supreme Leader Mojtaba Khamenei has warned that any renewed military aggression by the U.S. or Israel will draw a powerful retaliation across the Middle East. Iranian strategists are deliberating whether to exploit political divisions in the U.S. to gain sanctions relief or to maintain high military readiness to deter further attacks.

For major oil-importing nations like India, energy security and freight transit stability remain paramount. A prolonged conflict in the Persian Gulf would adversely impact import costs, crude oil supply, and global economic stability.

The central question facing Washington in the coming months is whether Trump can achieve his strategic objectives regarding Iran without sustaining major economic and military losses.